Wonen in Frankrijk via Hoefblad France

La Vie Moderne - Raymond Depardon (2008)

Ik ben 61. Ik wordt gebeld door een meneer van half in de twintig. Hij vraagt of wij, “Hoefblad France” interesse hebben in een fermette, een boerderij met een gîte, meerdere schuren en een paar hectare land. Nou, ik denk, dat is mooi, dat is precies wat vele Nederlanders en Belgen zoeken. Dus ik maak en afspraak met hem. Op de betreffende dag en tijdstip wacht ik op hem bij de kerk van een klein dorpje.
Wij maken kennis en rijden samen naar de betreffende boerderij. Het is de boerdeij van zijn vader die ziek is en niet meer voor het complex kan zorgen. Langzaam rijden wij naar de afgelegen boerderij. De omgeving verastte me, wat is het hier toch mooi!
Uiteindelijk rijden wij een oprijlaan op en verschijnt er een grote boerderij aan de horizon. Hoe dichter wij het huis naderen, hoe ellendiger ik me voel… wat een rotzooi! Links en rechts, overal oude rotzooi, nee, geen antiek maar spullen voor de “déchetterie”, de vuinisbelt!
Maar goed, ik besluit dat ik daar maar even ‘doorheen’ moet kijken, ik ben tenslotte een “professionnel”!

Eenmaal binnen in de boerderij ontmoet ik de vader, wij schudden elkaar de hand. De brave man heeft een nogal on-Franse omvang, ik schat hem op 180 kilo. Hij biedt mij een stoel aan en vraagt of ik koffie wil. Ik glimlach en wil zijn aanbod niet afslaan, want ik ben tenslotte al enige tijd onderweg, dus koffie is welkom en daar komt bij dat ik zijn gastvrijheid niet wil beschamen.
Het gevaarte staat langzaam op en beweegt richting een nogal volle aanrecht. Hij zoekt 3 Duralex glazen. Ik zie al van een afstand dat ze niet meer transparant zijn. Vervolgens pakt hij een pan. Ik denk nog onbevangen, wat wil hij daar nu mee? Maar het werd al snel duidelijk dat daar de koffie in gekookt was. Nu was die koud en hij vulde de glazen met het vocht uit de pan.
De volgende stap was de magnetron. Hier kreeg de koffie een opwarmbeurt van een minuut. Heerlijk, de geur van… ik weet niet meer van wat, maar beslist niet die van koffie… verspreidde zich in de ruimte.
Hij plaatste het glas voor mijn neus, ik bedankte hem vriendelijk.
Het was verschrikkelijk. Ik zag dat het glas de laatste drie maanden niet meer gewassen was, slechts omgespoeld. Nu zat er gekookte door een magnetron opgewarmde bruine vloeistof in die hij koffie noemde!
Met een kronkel in mijn maag heb ik het vocht voor 90% weggewerkt. Het aanbod voor een tweede kopje heb ik maar afgeslagen. “Het was heerlijk, maar we moeten aan het werk!”

Met de zoon van de man ben ik het bezit van de vader gaan bekijken en hebben we het opgemeten. Het was overal een bende, een in bedrijf zijnde varkensstal zou prachtig en schoon zijn vergeleken bij alle kamers en de gîte die op het terrein stonden.
Terug bij de vader heb ik braaf mijn werk gedaan en alles uitgerekend: de oppervlakten van het huis, de gîte, de schuren het terrein enzovoorts. Eénmaal een taxatieprijs op papier startte ik de discussie over wat zij voor het geheel zouden willen hebben. Mijn verbazing was groot toen zij een bedrag noemden van 10 keer de taxatiewaarde…
En uiteraard waren ze zeer teleurgesteld over mijn prijs, maar ach, even goede vrienden! En mensen mogen van gedachten veranderen, dus als vader en zoon het toch nog ooit voor mijn taxatiewaarde zouden willen doen, dan moesten ze zeker even bellen.

Zoonlief bracht mij terug naar de auto en vertelde hij dat zijn oude vader daar echt niet meer alleen kan leven en dat hij als zoon het eigenlijk met mij eens was, maar papa…. Hij lichtte toe dat ik het wel zou begrijpen als ik ook de leeftijd van zijn vader zou bereiken… 50 jaar!

Vandaag, ongeveer 5 jaar later, vraag ik me af hoe het met de vader gaat. Iedere keer als ik langs de boerderij rijd, zie ik geen beweging: alles is nog precies hetzelfde. Nog steeds dezelfde rotzooi op het terrein… heel triest, jammer dat veel mensen denken dat zij in een paleis wonen!

“Agent Immobilier” is tenslotte ook een vak en klanten van Hoefblad France moeten er op kunnen vertrouwen dat zij niet teveel betalen.